ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΟΥ

 

 

 

Πάντα θα ναι στη μνήμη μου το πρώτο το σχολειό μου

Το τρίτο το δημοτικό, σημάδεψε τον βιο μου

Σ αυτό που επρωτόμαθα να γράφω, να διαβάζω,

 Να σκέφτομαι, να ενεργώ, τους στόχους μου να βάζω.

 

Οι δάσκαλοι ακούραστοι με πήραν απ το χέρι,

Μου έμαθαν τις εποχές, χειμώνα – καλοκαίρι,

Μου έδειξαν με υπομονή ότι και γω είμαι κάτι,

 Και ότι με προσπάθεια περνώ το μονοπάτι

 

Με έμαθαν να πειθαρχώ, μα και να συνεργάζομαι,

Να παίρνω μπράβο κι άριστα, όταν σωστά εργάζομαι,

Φτωχό παιδί κι ασήμαντο μου δείξαν πώς να ανέβω,

Να είμαι πάντα όρθιος, ποτέ να μην κατέβω.

 

Ευχαριστώ από καρδιάς την Νίτσα Βαρθαλίτου,

Τσιγώνια μα και Λαπατά, λάτρεις του απολύτου,

Εκεί που τώρα βρίσκονται να είναι πεπεισμένοι

Πως τα παιδιά που δίδαξαν είναι ευτυχισμένοι

 

Πάντα τους μνημονεύουμε και τους ευχαριστούμε

Τους έχουμε παράδειγμα και τους ευγνωμονούμε,

Όλα αυτά που μάθαμε τα έχουμε ορόσημο,

Αυτό είναι για την μνήμη τους το πιο καλό μνημόσυνο!!!!!

 

Συγχαρητήρια στους εμπνευστές και σ αυτούς που υλοποίησαν αυτήν την εκδήλωση, που θα μείνει βαθειά χαραγμένη στην μνήμη μας.

Μιχάλης Παναγιώτη Παγώνης

Μαθητής 3^ου Δημοτικού Σχολείου (1952-1958)

18/5/2016